De foto's en installaties van Sylvie Zijlmans (NL, 1964) ontstaan vaak naar aanleiding van actuele gebeurtenissen. Zij probeert deze gebeurtenissen die te groot zijn om te bevatten te vertalen naar een beeld waar ze zich wel toe kan verhouden. In hun poezie ontstijgen deze beelden de letterlijke verwijzing. Zo ontstaat een werk waarin een voorstel tot een andere benadering van de werkelijkheid besloten ligt.
De achtergrond is wit. Een donker jongetje lacht. Hij kijkt de andere jongen aan die heel blond is. Ze hebben beide een hemd aan, je ziet hun schouders. Ze blijven elkaar aankijken.
Het blonde jongetje bijt op zijn lip, maar lacht ook. Het donkere jongetje straalt. Heel langzaam gaan hun hoofden naar elkaar toe. De blonde jongen wil een beetje stoer zijn, maar hij is ook verlegen.
Hun voorhoofden raken elkaar, er is een ruisend geluid. Langzaam glijdt de lichte kleur van het blonde jongetje op neus en wangen van de donkere jongen. En andersom.
